Miraculous splash

For those who prefer to listen over reading, check out my podcast: Miraculous splash and feel free to subscribe 🙂

Follow me on Instagram 🙂

Have you ever splashed in the waters of a mountain river in the middle of a hot summer?

I have. And the best part of it is that when you find the right spot, nobody can find you. Which translates into… nudism…

As we know nudism is a thing. And in fact its popularity began here, in France, along the hot French coastline where it found enough supporters to manage to conquere the world.

I personally have a few experiences with nude dudes in particular walking around and letting their ding-dongs hop around freely….. Of course it is better when there’s something out there to hop…. And so I saw some… in Cyprus, Portugal, Spain and Poland… not that I looked… 

Nudity was never meant to be a problem in the God’s vision of human and world. We were free to run around naked as we pleased. That was in the Garden of Eden of course. But we all know what happened later. For those who don’t, Eve, the girl that shared the garden with Adam, was tempted by a snake to take a bite of a fruit from the forbiddeden tree, the only fruit neither of them was allowed to touch. She then offered it to Adam. All of a sudden, everything changed, they had sinned. The nudity they were previously not aware of, became apparent and they made clothes of fig leaves and loincloth to cover themselves.

Scientists managed to run some genetic tests on the lice. Lice may live in human hair and feed of human bodies, however to infest, they need clothing. These brought them to a conclusion that since Homo Sapiens are known to exist for about 200 000 years now, then at least for half of this time we were not wearing any clothes. Roughly 75 000 years ago we stopped being nudists and most likely started our migration into the colder places where clothing would have been essential.

Nudity, linked directly with sexuality, played huge role in the lives of people throughout the centures. And for example in ancient Egypt you will find tomb paintings where naked dancers swirl to the tunes of the musicians seated around them. You will recall the Faraohs and their orgies. Akhen-Aton (1385 – 1353 B.C.) is considered to be the one who laid the basis for the nude recreation and social nudism.

Same in any other ancient civilization we happen to be studying these days. Belly dancers in Arab countries were barely wearing anything and they were also entertaining the orgy-style parties filled with nudity. Female nudity embodied fertility and procreation. Naked female fertility deities have been found in very early prehistoric art and, in historic times, were a recurring feature of Near Eastern, Mesopotamian and Egyptian art.

Greeks took nudity to the next level. They were showing extreme interest in the naked male form in particular. In Ancient Greece male body would have been a symbol of strength, triumph, glory, morality, nobility, youth and the highest of values and ideologies. This was due to the fact that competition was a daily business there. That’s how of course they ended up creating the Olympic games, but this is how they also lived and how they dealt with keeping their armies ready – by competing anytime and anywhere in sports. As such their bodies were beautiful. Gymnos means naked. They fought naked and when they partied in their symposias, they partied disrobed too. Students in Greece also received their education in the nude. They were true tabula rasa looks like….

Greeks and Romans lived in a clothing-optional society, although the latter tried to keep it rather behind the closed doors. Robes were necessary for formal occasions only. They often enjoyed bathing in open baths crowded with people. In other words, the ancient world of the hotter climatic zones could be considered a one big nudist village. A complete flower power style.

393 A.D. was when a Christian emperor banned the Olympic Games in Greece because he believed them to be pagan. With the arrival of Christianity, nakedness would only ever be depicted in the forms of Adam and Eve, where it revealed their sin. Middle Ages were very religious times, hence Jesus, whose almost naked body revealed his wounds, naked baby Jezus and breast feeding Madonnas were also allowed. Being naked otherwise was no longer associated with male athleticism and female fertility, but rather with weakness and defenselessness.

It wasn’t until the Renaissance period, which in general can translate as Awakening Anew, that nudity was truly accepted again. In these times naked body was seen as a form of art. Humanism and the celebration of the body and the art of the ancient were back, and even the reluctant church had to accept the idea that God created man in his own image and thought the work looked good. Although anyone who read Mario Puzzo’s books such as the Borgia Family, already knows that the church was always quite aware of the looks of the human bodies….

Donatello’s naked David (1408-1409) was the first free-standing, nude statue since antiquity. And the love of ancient body types retruned. Artists, despite of having access to female models, preferred male models. As a result Michelangelo’s ladies looked like men with breasts! Today men also sport female breasts… mainly due to high doses of GMO chicken, topped with crisps and soft drinks they swollow, which happily keep their testosterone levels low. Instead they’re packed with feminity walking in high heels made of eastrogene.

We have nudity celebrated and depicted in every century because human body is a wonderful sight to behold, both clothed and unclothed. Before photography, erotic art circulated via private paintings, small sculptures or as decorative objects or ornaments shown either as spiritual beliefs or portraying cultural practices. The idea that erotic images were “pornography” was a Victorian invention when the Puritans came to light with their pure hearts and souls seeing everything as sin. Until the mid-nineteenth century, looking at erotic representations was legal and extremely commonplace.

The 18th and 19th centuries used nudity in mythological and allegorical genres, often on the border with surreal or avant-garde ideas. It is at the end of 19th century when naturism started to seef itself through the debilitating aspects of industrialization and urbanization which turned everydayness into grayness. People started seeking the light, relaxation, far from their crummed living zones where life was reduced to work and viruses multiplied with the tendency to linger.

And then came the British King, Edward VIII, who in 1936 went on an Adriatic cruise, where he obtained a special permission from the local government for himself and his mistress to enjoy the beaches and the waters surrounding the isle of Rab. Between here and 1950 people were mainly bathing either in blood or taking showers in Cyclone B. Hence only in the 50s the true naturist movement appeared. And I do believe it may have been very symbolic too; sort of manifestation of finally returned freedom to those who survived the war and who wanted to enjoy every moment of life fully, on their terms and at its best.

This trend moved over the seas quite quickly. Already in the 60s of the 20th century Americans were designating parts of beaches to nudists, who at first were considered to be mainly gay people. This however changed in no time and soon entire families were welcome to splash clotheless around many clothing-optional beaches. It is vital to mention the likes of Henry David Thoreau, who among many other individuals with similar hobbies, enjoyed his daily naked walks which he called “air baths”, whilst Tom Sawyer and Huck Finn were skinny dipping in the Mississippi river already a good century earlier. Nudity in general seems to be illegal in the USA, however there is a number of clothing optional beaches which are available for those who wish to warm up all their body parts, including those usually hidden.

Source: internet

On one hand I do not mind people sun bathing and resting nude, although I do not find it very cool when it is being done in a very close proximity to children. But apart from the beachy stuff, there’s this other aspect of nudity exposure which I personally find quite odd. Namely that some people have the need, I guess, to show their bodies in public. Particularily I have the famous magazine covers of pregnant naked actresses and certain others in mind. This is being portrayed as their strength and pride, etc. We sure do not need to look but I am more interested in what’s behind their need for exhibitionism rather than what comes out of it. As much as nudism still exists in a few scattered and primitive tribes in the Amazon or remote Pacific Islands, there it is a part of a culture, nothing else is known. Our developed world expects us to dress. Perhaps those few, pregnant acresses and known others, try to show that primitive is also possible in the developed world.

With sexuality being exposed nowadays and openly promoted, as well as the growth of numbers of places such as nudist holiday resorts and nudist colonies, naturalism is a thing that raises questions of morality. And as much as the magazine covers may be considered ego-freaks stunts, nakedness is not considered as sexual among the nudists at all. They see being naked as the most basic, natural and purest of ways to be. They wish to touch the bottom of human nature – we were born naked and naked is beautiful in every shape and form. In their opinion and rightly so, it is the outside world that seems to be pervertic about the nudists instead.

But there’s a difference between nudist or nude beaches also called free beaches or clothing optional beaches and simply enjoying your own nudity hidden among bushes, lying on the blanket spread on a high grass, accross the meadow, surrounded by the flowers and listening to the swooshing of the river, birds singing or an occasional bee buzzing….

What better could you ask for than a splash in such a river….

We did find such a river, in fact even more than once!

This time it was old good same one that flows through Mirepoix, L’Hers-Vif.

Btw, check out my other post: When Mommy Says Eat Your Veggies, Eat Them! Diced

It isn’t difficult to find a secluded spot like that in the south of France where plenty of villages, like Vals, have approximately 1 human inhabiting 14 km². Not bad, eh? Although the numbers seem to be on the rise.

The Vals I’m talking about here does not look anything like the one in Switzerland. But believe me, it does have its own charm.

While some people say that Vals fell asleep a few centuries ago and all you will notice around here are the lazy cats either exposing their furry bodies to the rays of the hot southern sun or alternatively lying around under the trees where plenty of shade can be found – I, of course, have found a… donkey. In fact even two of them…. Whether this fact suggests any liveliness in the settlement, I don’t think so.

They were standing in the area shaded by the trees, waiting for someone to pay their human for a ride. Perhaps there are some nice routes one can take around the village and donkey would be a funky ride, but we did not have any such thing in mind when visiting this lovely village that enchanted us with its huge rock and a church tower that’s glued on it’s top. Well seen from the far distance.

The tower, looking quite like a typical tower in some norman sturctures, overlooks the pretty green valley. We stop the car and walk among the rows of clearly medieval houses built in yellow stone, ventrue and debonair. They crumple against each other trying to hold on yet for a while before they give in to the passing time. This village, clearly does not give a damn about tourists or the outside world. The time has stopped here and does not seem to be in any hurry to move anywhere any time soon….

Coming closer to that gianormous rock, we take a quick look up and feel like tiny ants hopig to conquere a dandelion. Stone staircase leads us to the heavy door. But that’s just a beginning of what truly awaits inside. We come through accompanied by the squeaky tunes of the rusty hinges and let in the light that falls onto the second part of the staircase which is tightly squeezed in between the rock walls. So tightly that one must actually watch out not to bang their head on a huge lump overhanging to the left. This part of the chapel was built in the 10th century and is incorrectly known as a crypt.

The sunlight coming from behind lightened up our way up the stairs. And at the top of this staircase, we reached the second door.

The silence hiding among these walls is mesmerizing. Looking up at the rays of the sun dripping through the colorful stained glass windows you think of the singing monks. Time has stopped in this sleepy place, which tourists, most likely, always discover only by accident. Some would sit in a dark corner letting the atmosphere overwhelm them, but not us. We had to touch every piece of this place, smell it and feel it with all senses to then in the end organize a pretend mass for ourselves…

A massive baptistery in its rock notch, carved into the wall of a rectangular apse is bathed in the warmth of the sun. The vaults of this part of the building reveal wonderful Romanesque frescoes depicting scenes from Christ’s childhood in the colors and styles typical to this period.

The main nave used to be situated lower up until the 19th century when Marquise de Portes ordered the changes. Just below it, a row of old, dark, wooden steps will take you up to the Chapel of St. Michael’s that dates back to the 12th century and with a little choir. That magnificent tower that’s above it comes from the 14th century. It is also until when the chapel remained divided off from the Chapel of St. Mary, the one with the frescoes. Apparently this way the locals were protecting their church from the robberies of the Hundred Years War.

Sadly, we did not have a good camera with us when travelling wild. Not from the safety perspective but simply because we did not really want to spend the time taking photos but instead experiencing and memorizing more. As such, I invite you to watch this beautiful film about Vals that tells a very pretty story in a very pretty way as well as shows you the details which I could not show in my few photographs.

Finally we came out onto the terrace. Vast and neverending panarama on the Pyrenean ridges stretched in front of us in the heat of afternoon. And we could not help ourselves but to simply stand there and marvel over this magnificent creation of Nature and human that so beautifully managed to merge the two worlds into one without causing much damage. Which, you have to admit is almost unthinkable nowadays.

Pretty, once red rooftops covered with fading tiles made out of natural stone, created a multileveled mosaic of carious shapes and sizes. And it was so hard to take the eyes off of them that once more, I commited a drawing or two.

It is worth strolling around the church rock as from behind it does not look equally magnificent. On the contrary, a typical church structure not even suggesting what’s hidden inside and on the other end. On the sides of the hill, a wide semi-cubic notch can be spotted. it origin and potential use remain undefned still as the archaeologists are still unsure of its age even. Some claim it may have been a continuation of the medieval settlement whilst others think it may have been a religious site prior to the Roman invasion.

As any other antique settlement, also Vals has its stories that were being passed through the centuries. A few years ago, local lady, Mrs Yvonne Fabre, who was a well of information on the region, was asked by the Association of Friends of Vals to gather all of the stories she herself learned during her childhood. And this is how the book of Contes da pays de Vals was created to cherish the history and remember the stories of a certain past that provide explenation to respective evolutions within the local society, traditions told by the elderly but never before put down on paper.

Mme Yvonne Fabre (1914-2008)

One of these stories is about The miracle of Vals.

This is not a legend, but a fact that happened somewhere between the years 1824 and 1830. Angelique was a servant in Teilhet, at the house of her well-off neighbours.

They had a big house and plenty of land in the village, but above all two pretty farms that yielded a lot of wheat, on the fields between Vals and Saint-Felix. In those days, that was enough to live comfortably.

In the first days of September of that year, a beautiful baby was born in this rich family. One day when Angelique arrived for work in the morning, the old lady said to her:

– Listen Angelique, today you will have to do everything in the house, we are all going to Vals for a mass, we cannot leave my daughter alone with her baby.

– Madam – ansered Angelique – you can leave in peace, everything will be fine, count on me!

And indeed, all day, the servant worked like a bee… Around 4 o’clock, the young lady called her from her room.

– Angelique, come up!

When she was up there, she said:

– You’ve been busy all day today, now it’s high time you went to rest at home and take care of your little girl, please! Poor lamb! She must be lonely. (I must tell you that this unfortunate servant had a crippled child – 7 year old and she could not walk yet).

Arriving at her house, Angelique thought to herself:

– It’s still early, I have plenty of time to go to Vals to recite my rosary.

So she took her crippled child into her arms and went towards Vals.

Halfway, at the chasm of Portes, she met the people of Teilhet. They were returning from the mass and asked:

– And why are you going Vals at this hour? There is nothing going on their now in the church anymore.

– It doesn’t matter – answered Angelique – I want to go all the same.

She finally arrived and went up towards the Cross, then took the stairs, with her precious burden on her back and came into the crypt. She sat her little girl down in a chair. While she herself recited her rosary kneeling.

After a while, the little girl who saw through the stained glass window of the Chapel of the Virgin that the day was going down, jumped from her chair saying:

– We have to go mom, can’t you see it’s getting dark?

The child ran down the stairs. crossed the square and the street. The people of Vals who at that time were much more numerous than today, cried seeing the miracle.

Angelique wept for joy and the two of them returned to Teilhet, light as two larks, thanking the Blessed Virgin all along the way.

I dare to believe in the powers hidden within the mystic silence of L’église de Vals and the story of the Miracle seems very probable.

Who knows, perhaps Angelique’s daughter had children of her own and they live somewhere in the area….

And who knows, perhaps they also bathed themselves in the waters of the River Hers. Maybe even nude.

That we shall never find out…. unless Grandma Fabre did mention it among her stories….. Or maybe… this is one yet to be written still….

Any reason is good to go back to cool places and re-visiting Vals is on my list for sure. One day I shall find out and if there is a story, I will surely write it down. Until then….

Peace, Love and Freedom to All of You!



Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount


Or enter a custom amount

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

St. Hippolyte

Listen to the podcast here: St. Hippolyte

Follow me on Instagram 🙂

That night we slept in a car. A name of a ville was yet unknown to us. We took a turn into a field road by a nice big house when it was getting dark. All we knew was that to the right, there was a coast with one of the most wonderful beaches because we splashed in the water there during the day.

That was after we’d passed Perpignan on our way up north towards the Cote d’Azur, which we were not quite sure we were in any need of seeing after that splash earlier in the day.

I woke up first. Nature called. The dog was barking like crazy somewhere in that house we had passed in the darkness.

Now I knew why. We were only a few metres from its jaws. The spot was an empty space between the fence and the field that was now purple from the heavy grape bunches hanging from the bushes …. and I soooo needed to peee!

Ignoring the dog and the potential onlookers, i.e. from the window, I did my best to hide well behind the car. It was time to get going before some local Monsieur called the police or something.

Since we were in wine country, we took a bunch… or two… with us. But wait wait! I have an idea on how to pay you back, Monsieur!

A very tall tower appeared in front of us and it looked like a really good day ahead. Because where there is a tower, there is either a castle or a nice big church packed with awesome architecture! What more does one need after sleepig on the field of vines?

Oh yea, well… a pastry and a cup of stroooong coffee… yes.

I could almost smell the above when we were approaching that building with a tower.

The ville was called St. Hyppolyte GPS : 42.78262222 N, 2.964302778 E, as well as Saint-Hippolyte, also known as Saint-Hippolyte-de-la-Salanque. This little place of so many names that is situated in the Region of French Catalunia, and in Catalan is known as Sant Hipòlit de la Salanca, can be found otherwise within Languedoc-Russillion, in the Pyrénées-Orientales department, in Occitania, in southern France.

And I’m telling you all this simply to distinguish this place from all other multiple St. Hyppolyte’s that were sprinkled around various areas of the country. Well, looks like he was one popular martyr. As such the etymology could not be any simpler here – Saint Hippolytus is the name of the Patron Saint of the city, to whom the church is dedicated.

…And the coffee and pastry they serve there in a small cafe on the square were perfect!

The town’s coat of arms shows St Hippolytus during his martyrdom, dragged by a galloping horse. The background of the coat of arms is the representation of the Catalan flag.

The description of the coat of arms of St Hippolyte is relatively simple… apparently…. and when translated, it goes something like this:

From gold to four pals of mouths, to Saint Hippolyte martyr dragged by a horse, all of silver, spitting on the whole.

Let us dig into some notions of heraldism then because I find this particular coat of arms to be super interesting.

*First of all, the background is not divided into several parts.

*The description of a coat of arms always begins with its color. So let’s break down that crazy sounding sentence: the first two words “from gold…” – the background starts with the yellow color.

*”…to the four pals of mouths” – these are the 4 red vertical stripes. These two points define the base of the Catalan flag.

The legend has it that in a year 897 the Count of Barcelona, Guifré el Pilós, Wilfred the Hairy, set out to help the troops of Charles II the Bald, King of the Franks fighting the Arab army of Ismail ibn Mussa. Mortally wounded during the siege of Lleida, Wilfred, as part of his last wish, asked Charles to create a sign that could be used by his successors. Charles responded by dipping 4 fingers into the wound of the dying Wilfred and drawing four stripes with them on his golden shield.

As such the yellow lines on the Catalan flag are the original color of the shield and the four stripes symbolize the blood of Giufré el Pilós.

*”…to Saint Hippolyte martyr dragged by a horse, all of silver….” – the Saint and the horse are depicted in white color hence the mention of silver.

*”…spitting on the whole” here means that the Saint is on top/ in the foreground of the rest of the coat of arms.

Source: net The pediment of the church of St Hippolyte

Saint Hippolyte is located in the plain of Salanque. It is a perfectly flat geographical area resembling a raindrop, located between Saint-Laurent and Salses and it can be reached by the road that connects Rivesaltes and Barcarès, just north of Perpignan.

If you read my article You think you can pee? You never tried me! about the Oppidum D’Enserune and L’étang de Montady, (if not, click on the below link), you will already know that this area of France was once a big fat swamp.

Same story can be applied to many other villages in the Salanque region also known as Pyrenees Orientales. The swamp was definitively drained by the Templars, who played some role in the history of the village. And this is how far back we can travel because the soil of Roussillon is too acidic to preserve the bones hence prehistory in this region is non existant.

The Indo-European peoples that inhabited the region gave way to the Celts around 500 BC. And then the Romans arrived here and built the Via Domitia which crosses the plain of Roussillon. It appears in the current department of Pyrénées-Orientales in the Corbières, along the pond of Salses, passes through Salses, St Hippolyte, near Bompas, arrives at the Celtic capital Ruscino and continues towards Elne, Le Boulou, Le Perthus where it leaves the department towards Spain via the Pass of Panissars.

And who remembers what Romans used to transport from Hispania to clean their teeth with? Yes – the urine of young Iberians! Read about it in my other article: When mommy says “eat your veggies” – eat them! Diced.

The Via Domitia was a route necessary to connect provinces of Spain with Rome during the reign of Roman Empire. It was an access road created by Dominus Ahenobarbus linking Beaucaire in the Gard to the Perthus, crossing the Languedoc, the narrow passage between the marshy ponds and the Corbières, the Roussillon, and finally the Albères. Moreover to pass the Pyrenees this road was split into two. An eastern part passed through the coast and the village of Portus Vénéris (Port-Vendres) and the other passed through the Perthus pass, via the village of Clusa.

Via was divided into stages – stations, marked by a marker named “Milliaire” – Mile Post. One Roman mile is equivalent to 1481 meters and a fraction. Some of these symbolic milestones served as travel stops. You could find a hotel there in a form of a Roman style villa with rooms that were available for rent. As traffic grew over time, some of these stations expanded and turned into villages. And among the others, like for example Saint-Laurent de la Salanque or Salses, this was also the case of Saint Hippolyte.

The Mile Posts themselves were monoliths about 2 meters high, engraved with the name of the emperor who had erected them. The one in St. Hippolyte says:

Flavio Valerio nobilissimo Caesari… To Flavius Valerio Constantine a very noble Caesar…

Traces of Via Domitia can be found in places to this day. The first terminal is 2 Kms west of Beaucaire, in the Gard. From there, you can follow the still existing path that leads you to other stations, most of which are still in good condition, all the way to Perthus. The best known place is Panissars, above the Perthus. GPS : 42.47953064 N, 2.843871666 E

The Romans reigned here until 340 AD.

811 AD marks the Christianization of the region of Roussillon after the reconquest from the Saracens. First written mention of St. Hippolyte comes from the 10th century. During Middle Ages the village depended on the county of Roussillon and therefore on the kingdom of Aragon. Alfonso of Aragon decided to fortify the settlement in the eleventh century. He built a castle with four towers, two out of which survived till our times. The village was of importance to the kings due to its location near the border that was established in 1258 and passed through Salses. In the 12th century, the castle was owned by King James 1st.

Pons de Vernet, who owned the lordship of St Hippolyte during 13th century, sold several plots of land and buildings to the Templar of Mas Deu. On his death in 1211 he also presented them with the castle and all the property he owned in the area. This is how the village came under the control of the Order of the Temple who had already resided there for some time beforehand.

In 1190 they established a hospital that functioned there until the 17th century. The village eventually became a complete possession of the Templars until Philip IV, who ordered the suppression of the order. He then passed it onto the Order of St. John of Jerusalem, that scattered part of their possessions.

The 16th century is marked by the Franco-Spanish War, which had heavy consequences on the villages of Roussillon. In 1542 the French, attacking the Salanque, destroyed a large part of the village. The fort, the walls and the church were also widely affected.

In the 17th century, the castle became a property of the powerful Oms family. In 1565 the Marquise d’Oms stayed there regularly, and in 1633, it was inhabited by Jeanne de Vilaplane, wife of the Marquis of Oms, Foix and Béarn.

From the 19th century, it is sold in small pieces, then we find it in 1863 when it was acquired by André Guiter, carpenter and cabinetmaker, who buys at the same time the oil mill. Finally at the end of the nineteenth century, the rest of the castle is sold to the Sisqueille family.

Nowadays, the castle is a communal property, and it operates as a museum.

French Catalunia is yet another term which can be used to describe this region. And so if you ask the Catalan which animal best represents his region, he will most likely answer either a donkey or a snail.

Snails are nutritional and always existed in French diet. There are proves that even prehistoric men consumed them and loved them grilled – the remains of charred shells were found in caves.

The breeding of snails appeared with the Romans. They were the ones who created the first helicicultures that they called “snails”. The Celts, on the other hand, consumed them as desserts. Later, in the Middle Ages, the population ate them fried, boiled or even on skewers!

The sailors’ trick quickly raised the interest and made the French understand the importance of this produce. Sailors knew to bring barrels filled with snails on board their boats. These provided fresh meat at times when they no longer had any left.

In France, two types of snails are eaten: the small gray (Helix aspersa) and the Burgundy snail (Helix pomatia). In Catalonia, the little gray ones would be more popular. They are 26 to 30 mm in size and live locally in Languedoc but also Provence, Brittany and Charente. The best are obviously those that you will find yourself in the grass, after a rainy day. This activity is becoming less popular since the urbanization of the region. There is no shortage of snails in France though as they are being farmed nowadays. It takes only 6 months for a snail to grow on the farm whereas it would take 18 months for it to fully grow in nature.

Back in 2013 90% of snails consumed in France came from Poland. Burgundy snails (Helix pomatia) which in Poland are called winniczek, are now protected in France by a ban which prevents them from being harvested during the reproductive season between 1st of April and 30th of June.

The issue of Polish snails being served around France, especially during the Annual French Snail Festivals became such a big deal that it was raised by the Senator Yves Détraigne who stated that:

‘If we do not distinguish the ‘made in France’ from the ‘made in Poland’, we are shooting ourselves in the foot’.

British snail farmer Helen Howard also said that her buisness is booming. She sells Helix aspersa muller (petits gris) or maxima (gros gris) as well as the Helix pomatia known as Roman snails. 

Snails in tins can be expensive costing Eur25 for an 800g tin of the Helix pomatia. I tried them once, pickled. Tasted a bit like mushrooms really, only when I saw the little flakey pieces of them fallen to the bottom of the jar I somehow lost the apetite….

In Roussillon region where St. Hyppolyte is located, the “Brotherhood of the Snail of Roussillon” promotes the petit-gris snails, offers workshops and tasting as well as provides information on protection of the species in their natural environment.

These days snails are often pre-cooked and then removed from the shells only to then be mixed with paste made out of herbs that would then fill the shells, sprinkled with some cheese and baked. Just like mules or mussels.

Source: internet

Let me share this recipe with you then for the Polish Baked Snails French Style 🙂


  • snails – garden ones, in the desired amount
  • sage, rosemary  – dry, 1 tablespoon of each
  • garlic – 3 cloves
  • parsley – 3 tablespoons, chopped
  • butter – 150 g
  • salt and pepper – to taste

Wash the snails well and then drop them into the boiling water for approximately 2 minutes. After this time, they can be taken out and drained.

Remove the meat from the shell making sure that you remove the intestine too.

Using either a pressure cooker or a regular pot filled with water, cook the snail meat with sage and rosemary for another 2 hours. You can use this time to clean the shells either by boiling them or by pouring hot water over them. You can also prepare your paste now by mixing the butter with parsley, garlic, salt and pepper.

Rinse and cool the snail meat. You can also sprinkle them now with some salt. You will notice that the meat has shrank of course, as such you will now need 2 or 3 pieces of snail to fill the shell. Cover them with the pre-made paste, place on the tray with the opening facing up so that the butter would not spill out of the shell, cover with tin foil and bake for about 10 minutes.

Serve with whatever you want and what pleases your guests but they generally reccommend white wine.


We did not eat Les Escargots in St. Hippolyte but after having our lovely coffee and pastry we headed onto the market square where the farmers had all their producs displayed from early morning hours.

Many years later when working at Ryanair I emailed Perpignan airport looking for some documents and the person I spoke to happened to be very friendly and chatty. So we took up the subject of fruits and veggies sold at the St. Hippolyte market and we found a common language right away.

Then I thought of all the years I used to bring muffins to the office on my birthday. And I mean thousands of muffins, boxes of muffins! For everyone. Just, to celebrate being alive. And a great thought occured to me then that since fruit and veg in Ireland are so tasteless why not make a deal with the local farmers there, in the south of France and have them deliver crates to the airport. These could then be sold in the office or spread among the office staff as a treat and a “thank you”. You know, peace, love and harmony, packed with vitamines sort of stuff…

That could also potentially buy me out in case the Monsieur from the field we slept on wanted to chase us for the stolen grapes…

In the meantime, the guy from the airport promised to send me a crate of peaches… but must have forgotten….

So I’m still waiting….



Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount


Or enter a custom amount

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

Kto trafi do dziurki a kto spudłuje?….

Posłuchaj tego artykułu tutaj: Kto trafi do dziurki a kto spudłuje?….

Follow me on Instagram 🙂

Jest takie miejsce we Francji, dobrze ukryte wśród bujnych łąk, spalonych słońcem pól, cudownie dojrzałych winorośli i ładnych starych drzew. Dostaniecie się tam, nie próbując.

Jechaliśmy drogą. Jakąś drogą. Letnią drogą. Drogą, która topniała w upale południowo-francuskiego słońca. Drogą, która była relaksująca i uspokajająca. Drogą dosłownie donikąd, a jednak do niesamowitego miejsca. Drogą na bezdrożu. Drogą, która w pewnym momencie przykleiła się do brzegu krętej wstęgi Canal du Midi i zaprowadziła nas prosto do małej wioski Colombiers.

Przejechaliśmy przez most ponad kanałem, który płynie tutaj od końca XVII wieku. Mnóstwo ładnych barek i łodzi kołysało się leniwie na wodzie. Ludzie cieszyli się brunch’em na kołyszących się pokładach. Późny poranek powoli zamieniał się w bardzo gorące popołudnie. Byliśmy przeszczęśliwi, mogąc chłonąć takie widoki, w nadziei na więcej.

Drogowskazy i owszem tam były. Jeden z nich ogłaszał coś, co wyglądało na warte sprawdzenia. I tak, powoli, ciesząc się widokiem leniwego życia na kanale, przetoczyliśmy się zaciszną alejką zacienioną setkami wiekowych drzew. I to byłoby na tyle tego Colombiers.

Nasza droga stawała się teraz coraz bardziej stroma. Byliśmy już poza wioską, otoczeni winoroślą. Można było poczuć różnicę w powietrzu między środkową częścią kraju a wybrzeżem. Byliśmy bowiem tylko rzut kamieniem od Morza Śródziemnego i granicy z Hiszpanią.

W końcu na szczycie wzgórza pojawiło się coś niezwykłego i od razu wiedzieliśmy, że to musi być to.

Oppidum D’Enserune to stanowisko archeologiczne zawierające pozostałości wioski, która zamieszkana była między epoką żelaza a pierwszym wiekiem naszej ery. Znajduje się na wzgórzu w gminie Nissan-lez-Enserune.

Termin “oppidum” wywodzi się z łaciny i oznacza miasto lub ufortyfikowaną aglomerację. Termin ten był używany przez historyków do nazywania rodzaju rzymskich ufortyfikowanych osad rozproszonych w całej Europie.

Pierwsze wykopaliska na tym terenie zostały podjęte w latach 1843-1860 przez księdza z miejscowej parafii Montady. Był to ojciec Ginieis i to właśnie on odkrył tu groby. W tym czasie, w 1850 roku na miejscu znaleziono również monety iberyjskie.

Prawie sto lat później lokalny właściciel ziemski, Félix Mouret, który był zapalonym archeologiem, podjął bardziej szczegółowe wykopaliska na wzgórzu. Pracował na tym stanowisku od 1915 do 1928 roku. W tym czasie opublikował również swoje odkrycia i zbudował tam willę. Dziesięć lat później budynek ten został wykorzystany do przechowywania eksponatów, które można w nim podziwiać po dzień dzisiejszy. Kolekcja ceramiki zabierze Was w podróż przez wieki ewolucji kulturowej tego miejsca.

Prace wykopaliskowe trwały przez kolejne dwadzieścia lat i w końcu powstało tu muzeum, które obecnie jest Pomnikiem Narodowym. Później jeszcze przeprowadzono szeroko zakrojone prace nad grobowcami, a także na całym szczycie wzgórza, a te doprowadziły do odkrycia nekropolii.

Osada w Ensérune słynie ze znacznej ilości modułów magazynowych, takich jak silosy. Na wzgórzu i jego okolicach znajduje się około 300 dołów. Bardzo miękka skała, utworzona z osadów mioceńskich, składająca się z przybrzeżnych piasków morskich, umożliwiła ich wykopanie. Te, na ogół jajowate w kształtach struktury, mają pojemność od 10 000 do 85 000 litrów.

Początkowo uważano, że silosy były używane pięć wieków przed Chrystusem do przechowywania ziarna, ale teraz wiadomo, że duża ich liczba była przeznaczona do przechowywania wody, szczególnie w ciągu ostatnich dwóch stuleci przed naszą erą.

Wzgórze Ensérune dominuje nad okolicznymi równinami o sto metrów, a tym samym oferuje doskonały panoramiczny widok na sąsiedni obszar, aż po Pireneje.

Zobaczycie tu również najdziwniejsze z miejsc na Ziemi, tuż u podnóża Ensérune, otoczony wachlarzem pól i łąk, dzięki czemu wygląda jak świecąca gwiazda w kształcie serca – L’étang de Montady – staw o powierzchni 400 ha, który wysechł w średniowieczu.

Kiedyś była to naturalna niecka, utworzona przez wiatry i erozję. Później pod wpływem wzrostu poziomu morza, wypełniła się ona wodą, tworząc tymczasowy staw. W połowie XII wieku miejscowi postanowili osuszyć ten bagnisty obszar, tworząc sieć 80 km kanałów, połączonych w centralnym punkcie, co wyjaśnia układ pól w kształcie gwiazdy. Przez kanały odwadniające, woda jest doprowadzana do centralnego kolektora, a następnie odprowadzana przez rów w kierunku stawu Capestang, przez galerię pod wzgórzem Ensérune i pod tunelem Malpas, stworzonym podczas budowy Canal du Midi.

Niestety ulewne deszcze wciąż podtapiają ten kawałek ziemi, na którym obecnie uprawiane są zboża, winorośl lub pszenica durum. Część z nich to również pastwiska.

Mieliśmy szczęście, że znaleźliśmy oppidum, ponieważ w okolicy są tylko dwa miejsca, z których widoczny jest ów staw i oppidum jest jednym z nich. Drugie to Wieża Montady – pozostałość po starym zamku z XII wieku, stojąca w najwyższym punkcie skalistego cypla, naprzeciwko Stawu Montady i Oppidum d’Ensérune.

Spacer w temperaturze 35°C i picie hektolitrów wody sprawiło, że zapragnęliśmy się wysikać. Całkiem naturalne, nie?…

… Kibelek wyglądał bardzo podobnie do tego z poniższego zdjęcia, chociaż to jest akurat zapożyczone z Internetu. Być może byłam zbyt zszokowana, aby sfotografować ten rzeczywisty. Tak, kucająca toaleta jest tym, o czym mówię. To wtedy odkryłam tą rzecz, znaną i używaną na świecie od ponad dwóch tysięcy lat, i nigdy nie zapomnę Oppidum, chociażby tylko z tego powodu.

Źródło: internet

Toaleta kucająca, zwana również toaletą narciarską, turecką lub arabską, jest rodzajem urządzenia sanitarnego używanego do wypróżniania się w pozycji kucającej. Główna część wykonana jest z owalnej lub kwadratowej miski zamontowanej na poziomie podłogi, z odpływem w dolnej części, o średnicy od 75 do 100 mm. Po obu stronach miski, kilka centymetrów wyżej od odpływu, znajdują się podstawy do postawienia stóp. Niektóre modele mają nawet możliwość spłukiwania. Zazwyczaj są one wykonane z ceramiki lub stali nierdzewnej.

Widziałam w moim życiu wiele obrzydliwych toalet, ale ta znacznie przekroczyła moje najgorsze koszmary. Było brudno, wszystko wokół posikane. Nie jestem pewna co było błotem a co nie-błotem. Już tylko to samo w sobie wystarczająco mnie zestresowało, ale próba usytuowania się ponad tym czymś a potem koncentracji, aby trafić do dziurki z odpływem, była wyczynem olimpijskim. Wyobraźcie sobie, że próbujecie trafić w dziesiątkę z bardziej konkretnymi rzeczami! Wyszłam z tego miejsca zalana potem, modląc się, by to był mój pierwszy i ostatni raz, kiedy będę zmuszona użyć czegoś takiego.

Ale nie… te klopy są tam wszędzie. A wydawałoby się że jesteście w Europie…

Za takimi instalacjami stoją oczywiście plusy i minusy i domyślam się, że ich obecność w miejscach publicznych ma w zamyśle cele higieniczne. Ale do diabła – nie. W tym miejscu nie było absolutnie nic higienicznego. Mam tylko szczerą nadzieję, że nie używają jednego mopa do mycia zarówno wnętrza tej pięknej misy, jak również otaczającej ją podłogi.

Oczywiście lokalny osioł stał na straży, tuż obok tego nieszczęsnego przybytku zgrozy.

Będąc jeszcze na szczycie wzgórza, sprawdziliśmy naszą pozycję na Via Domitia, pierwszej rzymskiej drodze między Włochami a Hispanią przez Francję, która przechodziła tutaj. To wyjaśniałoby monety iberyjskie, ha? Nadszedł czas, aby ruszać dalej i nie chcieliśmy przegapić następnego miejsca. Miejsca, na którego odwiedzenie wpadliśmy właśnie w tym miejscu. 🙂

Zabiorę Was tam następnym razem. Chyba, że zabiorę Was gdzie indziej… kto wie… Świat jest naszą ostrygą, jak to mówią Anglosasi…. tylko nie mylcie jej z tymi ostrygami z Gór Skalistych.



Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount


Or enter a custom amount


Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

Wyczesany camping z widokiem

Podcast można znaleźć tutaj, jeśli nie macie ochoty czytać: Wyczesany camping z widokiem

English version below:

Nigdy nie znudzą mnie widoki, które ma do zaoferowania południowa Francja. Kilometry pól z długimi zielonymi pasami winorośli pokrywają każdy centymetr ziemi w zasięgu wzroku, oczywiście takiej, którą da się uprawiać.

Łaty z pól i łąk generalnie przynoszą więcej przyjemności, gdy podziwia się je poza utartą drogą. Tym razem jednak powoli wracaliśmy w kierunku Tuluzy, dlatego też czas miał znaczenie. A przed nami prawdziwa uczta. Toteż tym razem podziwialiśmy widoki z autostrady.

Wczesna poranna pobudka i szybka podróż do miasta La Cité.

Przy wjeździe do Carcassonne poczuliśmy lekkie rozczarowanie. Pamiętajcie, że podróżowaliśmy bez planowania, map, GPSu, itp. Tylko książka podróżnicza, drogowskazy i ogólne wyobrażenie co do lokalizacji miejsc.

Miasto wcale nie wyglądało zbyt średniowiecznie. Czyżby mnie okłamywali na wykładach z Historii architektury i sztuki na uniwersytecie, czy co?! – pomyślałam. Ale nie. Nie kłamali.

Trzeba Wam wiedzieć, że wyższa część miasta Carcassonne znana jako La Bastide de Saint Louis znajduje się po drugiej stronie rzeki Aude od starej, dolnej części zwanej La Cité Medievale, której wszyscy tak naprawdę szukają.

This image has an empty alt attribute; its file name is screenshot_20220211-174941_chrome4313726234476761271.jpg

Dołączyliśmy do ruchu ulicznego miasta Carcassonne. Hmmm… lub bardziej… zgubiliśmy się w nim :/ Tylko po to, aby przejechać się przez centrum tej nowoczesnej osady.

Szybko zdaliśmy sobie sprawę, że jesteśmy po złej stronie rzeki, otoczeni masami ludzi robiących zakupy, spacerujących lub po prostu popijających kawę przy jednym z wielu stolików kawiarnianych zastawiających chodniki.

Była to szybka ucieczka muszę przyznać. W rzeczywistości w ciągu następnych dwóch dni spędzonych w okolicy nie przekroczyliśmy rzeki już ani razu.

Widok na Petit Train de la Cité upewnił nas, że zbliżamy się do celu.

Po prostu musieliśmy uzbroić się w cierpliwość, ponieważ droga, którą nadjechaliśmy, znajdowała się po przeciwnej stronie nowego miasta. Trzeba było więc przebrnąć przez ten nie najpiękniejszy most, aby poczuć te właściwe uczucia.

Wieże La Cité w końcu pojawiły się przed nami w upale wczesnego poranka…

Teraz byliśmy o wiele szczęśliwsi, gdy znaleźliśmy to, czego żeśmy szukali. Następnym krokiem było znalezienie miejsca kempingowego.

Podążając za znakami drogowymi, przejechaliśmy przez mały zabudowany teren tuż pod murami obronnymi starego La Cité i tam, gdzie było bardziej zielono, znaleźliśmy prawdziwą perełkę – trzygwiazdkowe miejsce, z pięknie wyznaczonymi parkingami, dobrze zorganizowanymi obiektami publicznymi, basenem, placem zabaw i kawiarnią. Wspaniały Camping de la Cité, w odległości 5 minut spacerem od średniowiecznego miasta Carcassonne!

Nasze brudne i śmierdzące ubrania zasłużyły w końcu na pranie. Wkrótce wszystko było rozpakowane i zorganizowane w naszym przytulnym, otoczonym płotem z krzewów, który szybko zamienił się w sznurek na bieliznę, oazę ciszy i spokoju.

Odświeżający prysznic i byliśmy gotowi do zdobycia kolejnej twierdzy.

Chociaż dziś nazywamy je średniowiecznym miastem, znanym na całym świecie z historycznych budynków otoczonych podwójnym pierścieniem murów obronnych z systemem licznych wież i bram, najwcześniejsze ślady osadnictwa w miejscu obecnego La Cité sięgają VI wieku p.n.e. To wtedy zbudowano tu warownię na skalistym cyplu, z widokiem na dolinę rzeki Aude.

Źródło: internet

W pobliżu przebiegały starożytne europejskie szlaki łączące ważne regiony handlowe. Via Domitia zbudowana przez Rzymian była jedną z nich. Lokalne wzgórza Carsac były ważnym ośrodkiem handlowym regionu. Nic więc dziwnego, że Rzymianie rządzili tu pięć wieków później. I chronili osadę, którą podnieśli nawet do rangi stolicy regionu, 1200-stoma metrami murów obronnych.

Carcassone kwitło pod panowaniem rzymskim aż do IV wieku naszej ery, kiedy to znalazło się pod panowaniem Wizygotów w V wieku. Opierało się wielokrotnym próbom podbicia go przez Franków, którym ostatecznie udało się to w końcu w VIII wieku. Przed nimi był też okres kontroli Saraceńskiej.

Gdzieś podczas rządów Franków Maurowie postanowili zaatakować miasto Carcassonne. Ich strategia polegała na czekaniu, aż mieszkańcom zamkniętym w murach miejskich zabraknie żywności i zapasów. Oczywiście była to sytuacja nieunikniona.

Gdy zapasy drastycznie skurczyły się po obu stronach, tak bardzo, że wewnątrz murów miasta pozostała tylko jedna świnia i jedna beczka zboża, sprytna księżniczka postanowiła sprzeciwić się swoim doradcom i poprosiła poddanych, aby przekarmili tę świnię całym pozostałym zbożem, po czym świnia została katapultowana do obozu otaczającej mauretańskiej armii.

Po raz kolejny sztuczka, a właściwie proste, logiczne myślenie kobiety, być może nawet dziecka, przyniosło miastu zwycięstwo. Maurowie zdecydowali, że skoro miasto jest tak dobrze zaopatrzone w żywność, oni sami będą martwi, zanim uda im się zmusić mieszkańców do poddania się z powodu głodu. I tak też odeszli tam, skąd przyszli.

Był to XIII wiek, kiedy masywne mury miasta, które możemy dziś oglądać, zostały zbudowane, po tym, jak La Cité zostało zaanektowane przez państwo francuskie. Na tym etapie Château Comtal znajdował się już w jego granicach, zbudowany sto lat wcześniej przez Bernarda Atona Trencavela w zachodniej części murów rzymskich. Twierdza była wystarczająco silna, aby pokonać armię brytyjską podczas wojny stuletniej w ataku dowodzonym przez Czarnego Księcia w 1355 roku.

300 lat później Carcassone straciło swoje znaczenie militarne. Fortyfikacje zostały opuszczone, a miasto stało się jednym z centrów gospodarczych Francji, koncentrującym się na wełnianym przemyśle włókienniczym. Niemniej jednak powoli upadało.

Na pewnym etapie było ono tak zaniedbane, że rząd francuski rozważał jego zburzenie. Na szczęście opamiętali się i w 1853 roku zadanie gruntownej rekonstrukcji i renowacji twierdzy otrzymał francuski architekt Eugène Viollet-le-Duc, który jest obecnie znany jako ojciec francuskich prac konserwatorskich. Po jego śmierci dokonanie dzieła odziedziczył jego uczeń, Paul Boes Willwald, a później kontynuował je architekt Nodet.

Carcassonne - Plan
Źródło: internet

W 1997 roku Carcassonne zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako wyjątkowy, w pełni otoczony murami średniowiecznymi kompleks miejski. Jeden z największych tego typu w Europie, który pozostał w stanie niezmienionym. La Cité jest jednak narażone na codzienne zadeptywanie. Hordy ludzi, około 4 mln rocznie, wbijają podeszwy swoich butów w średniowieczne jego kamienie, szwędając się po wąskich uliczkach lub próbując policzyć wieże, których powinno być 52.

Też byliśmy tymi ludźmi.

Po przekroczeniu głównych bram wejściowych najprawdopodobniej pójdziecie w prawo, w kierunku Bazyliki Świętych Nazariusza i Celsusa, znanej również jako Bazylika Świętych.

Budowa romańskiej katedry rozpoczęła się w 1096 roku. Nadal można zobaczyć i skorzystać z wejścia z łukowym portalem w elewacji północnej.

Najstarszą częścią obecnego kościoła jest romańska nawa. Większość budynku została przebudowana w XIII wieku i w stylu gotyckim. Obejmuje to chór z jednym z najstarszych witraży w południowej Francji, pochodzącym z 1280 roku i przedstawiającym życie Jezusa. Mnie osobiście zahipnotyzowała rozeta. Czy wyczuwacie różnicę między ciężkim i ciemnym stylem romańskim a jasnym, zwiewnym, kolorowym i graficznym gotykiem, który miał sprawić, że budynek będzie wyglądał tak, jakby dosłownie sięgał nieba?


Wyjście z tego niesamowitego kościoła na światło dzienne jest doświadczeniem samym w sobie. A to, moim zdaniem, najlepszy czas na wyjście na mury obronne. Po prostu przechodzicie przez łuk, który pojawia się po waszej prawej stronie. Pamiętajcie, że macie tutaj dwa rzędy murów, więc chodzicie w przestrzeni, która jest między nimi.

Obejście całego terenu jest wyczerpujące. To naprawdę jest właściwe miasto, a w jego murach może być bardzo gorąco, gdy pogoda jest nieco poniżej 40 °C. Setki ludzi stłoczonych wewnątrz jak sardynki w puszce, nie poprawiają tej sytuacji.

Po spędzeniu tam całego dnia czujecie się wyczerpani, ale w satysfakcjonujący sposób.

Przygotujcie się na wysokie ceny za wszystko, co jest otoczone murem, zwłaszcza jeśli jest świeżo ugotowane. Pamiątki są również dość drogie, ale pamiątkowa moneta i pocztówki są koniecznością. Tak jak sama wizyta w tym miejscu. Kto jeszcze nie zdołał go odwiedzić, niechaj nie zwleka.

Zabudowy miejskie położone wewnątrz murów zostawiliśmy na koniec naszej wizyty i była to słuszna decyzja. Ta część La Cité jest po prostu zbyt napakowana ludźmi. Ale niezwykle ładna, z domami z muru pruskiego. Zostajesz przeniesiony w czasie i przestrzeni do książek Alexandre’a Dumasa i jego muszkieterów.

Źródło: internet

Osobiście uważam, że dolne miasto, tuż za murami La Cité, jest bardzo urokliwe i znaleźliśmy tam nawet małą cukiernię z najsmaczniejszymi wypiekami robionymi na miejscu.

Ludzie mają tendencję do ignorowania tej części całkowicie w swoich gorączkowych próbach jak najszybszego dotarcia do średniowiecznych murów i tego, co jest za nimi. Moim zdaniem jest to jednak błąd. Ponieważ my byliśmy w Carcassonne przez dwa dni, spędziliśmy dużo czasu spacerując i podziwiając piękno również tego wspaniałego historycznego miejsca. Zróbcie to także, a nie rozczarujecie się.

Tego wieczoru nie mieliśmy pojęcia, że staniemy się świadkami jakiejś niemieckiej rewolucji na sąsiednim miejscu kempingowym. Wygląda na to, że ci ludzie podróżują z całymi domami. Najpierw oglądali telewizję i słuchali radia. Potem grillowali. Potem zaczęli pić, myślę, że coś na cięższą nutę, ponieważ sprawiło, że byli dość rozmowni. Doprowadziło to do małej kłótni, z odrobiną stukotu sztućców i naczyń. I wreszcie na koniec dostał nam się koncert seksualnych uhs i ahs, po których nastąpiło chrapanie, przyrównywalne do tego, jakie z pewnością wychodzi z gawry niedźwiedzi brunatnych.

Siakieś 60-letnie ex-dzieci-kwiaty normalnie….

Na szczęście odwiedziliśmy wcześniej jeden z lokalnych supermarketów i mieliśmy Bordeaux w obfitości. Mnóstwo sera i winogron do tego wszystkiego i widok na La Cité w nocy.


Wygląda na to, że Niemcy i Carcassonne dzielą jakiś szczególny rodzaj miłości, ponieważ w 2000 roku Klaus-Jürgen Wrede opublikował zaprojektowaną przez siebie grę planszową nazwaną na cześć tego właśnie miasta.

Zasady są proste, wybieracie kawałki, które później łączycie ze sobą tworząc średniowieczną osadę. Oczywiście istnieje już kilka jej wersji i więcej opcji można znaleźć klikając tutaj.

Źródło: internet

Gra stała się tak popularna, że teraz można wybierać pomiędzy wersjami konsolowymi, PC i aplikacjami.

Carcassonne - panorama
Źródło: internet

Jest jeszcze jedna rzecz, o której nie powinnam zapomnieć. Niestety nie mieliśmy okazji wziąć w nim udziału, ale każdego lata od połowy lipca do końca sierpnia, 3 razy dziennie z wyjątkiem soboty, średniowieczne La Cité zabawia tłumy Wielkim Turniejem Rycerskim.

45 minut pokazów w najbardziej średniowiecznych ustawieniach i stylach. Rycerze, konie i broń ścierają się w ciągłych bitwach, aby przywrócić ducha ówczesnych dni.

Było lato 1208 roku, kiedy Ramon Roger Trencavel po raz pierwszy zorganizował wielki festiwal w swojej cytadeli w Carcassonne, gdzie najlepsi rycerze mogli zmierzyć swoje umiejętności w starciach przeciwko sobie.

Ale ten sam rok rozpoczął coś, o czym opowiem wam podczas naszej następnej podróży. Do tego czasu pamiętajcie, że tylko w dół drogi od La Cité znajdziecie to, co jest znane jako Kraj Katarów.

A napiszę o tym przy okazji kataru… będzie tematycznie.



Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount


Or enter a custom amount


Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly

Kiedy mamusia mówi “jedz swoje warzywa” – jedz je! Pokrojone w kosteczkę.

Jeśli twoje leniwe alter ego ma ochotę dać oczom odpocząć, użyj uszu i posłuchaj podcastu: Kiedy mamusia mówi “jedz swoje warzywa” – jedz je! Pokrojone w kosteczkę.

Leniwy, ciepły poranek zapowiadał upał. Przed nami dzień bez planu. Jechaliśmy wśród pól słonecznika, tym razem z otwartymi oknami, pozwalając zapachom francuskiego lata krążyć po wnętrzu samochodu i malować uśmiechy na naszych zaspanych, rozmarzonych twarzach.

Przed nami fala gorąca tworzyła miraż nad powierzchnią drogi, mglisty krajobraz wypełniony kolorami. Uwielbiam, kiedy tak się dzieje. Była to wczesna zapowiedź pięknego dnia, wysyłana do nas prosto z nieba.

Zadowoleni z takiej przepowiedni, jechaliśmy dalej szukać miejsca, w którym moglibyśmy uzupełnić nasz poziom energii. Niedługo potem pojawił się przed nami Aldi i postanowiliśmy urządzić przed nim piknik na małym, kwadratowym kawałku łąki.

Pomimo tego, że Aldi jest niemieckim supermarketem, jest on zobowiązany do sprzedaży pewnych ilości lokalnych produktów, aby móc działać za granicą. Również tutaj. Tak więc, korzystając z naprawdę niskich cen, kupiliśmy torbę smakołyków na resztę dnia.

Setki rodzajów pasztetów i serów, wszystkie tak świeże i aromatyczne jak bułki i warzywa. Brzoskwinie i śliwki dosłownie spadły z drzew tego ranka, założę się. A wypieki wypełnione owocami rozpływały się na naszych językach.

Trawa była wysoka, tam gdzie rozłożyliśmy się z naszą ucztą. Ruch uliczny był znikomy, więc nic prócz pszczół i os nie miało zamiaru przeszkadzać nam w delektowaniu się tymi dobrotkami. Ich leniwe próby kradzieży niektórych z naszych pyszności nawet się powiodły. Nie mieliśmy nic przeciwko dzieleniu się.

Przed nami miasto o nazwie Mirepoix. Zobaczyliśmy drogowskaz w drodze do sklepu i postanowiliśmy tam podskoczyć. W sumie już tam prawie że byliśmy.

Robiło się naprawdę gorąco. Dobrze odżywieni, nawodnieni i z poziomem witaminy D3 uzupełnionym porannym słońcem, spakowaliśmy wszystkie smakołyki i ruszyliśmy w poszukiwaniu przygody.

Przed nami pojawił się mur z bramą, sugerujący, że jest to właściwe miejsce do zaparkowania samochodu. W rzeczywistości to, co tutaj mamy, nazywa się La porte d’aval, dosłownie drzwi w dolnym biegu rzeki lub Dolna Brama, która pochodzi z 1372 roku.

Nieśmiało zerknąłam przez bramę i zobaczyłam małą uliczkę z zabawnym rowkiem pośrodku, prawdopodobnie rodzajem drenażu. Ulica widocznie prowadziła do jakiegoś placu.

Drogowskaz przy bramie sugerował coś “średniowiecznego”. Byliśmy gotowi na średniowiecze! Na tym etapie nie mieliśmy pojęcia, na jaką perełkę żeśmy się natknęli.

Czy kiedykolwiek oglądaliście filmy z Gérardem Depardieu, powiedzmy Człowiek w żelaznej masce, lub którąkolwiek z filmowych adaptacji książek Dumasa lub de Balzaca?

Średniowieczne miasta Francji otoczone murami sprawiały wrażenie budowlanego chaosu. Nieregularne główne ulice miały co najwyżej kilka metrów szerokości. Przez ich centrum przepływały ścieki, którymi płynęły śmieci, zanieczyszczenia i brudna woda. Ulice śmierdziały, a te zapachy przenikały do wnętrz domów. Pomieszczenia mieszkalne były małe i ciemne.

Budowano wówczas z drewna, gipsu i gliny. Kamień był rzadko używany. Na parterach znajdowały się zazwyczaj sklepy i warsztaty. Mieszkańcy miast w tym czasie zajmowali się przede wszystkim rzemiosłem. Organizacje gildii jeszcze nie istniały.

Tłumy gromadziły się na ulicach miast podczas procesji, tortur i egzekucji. Wielkim wydarzeniem w życiu miasta był wjazd i wizyta króla lub innych dostojników.

Szliśmy w kierunku placu między rzędami średniowiecznych budynków. Drewniane belki i krokwie podtrzymujące górne kondygnacje, krzywe okna, dachy i faliste ściany. To wszystko sprawiało, że poczułam się tak, jakby w każdej chwili kobieta ubrana w długą średniowieczną suknię z tasiemką przewiązaną przez klatkę piersiową, miała się wychylić z jednego z okien i wylać wiadro pomyj lub sików na nasze głowy. To jest to, co ryzykowaliście w tamtych czasach, czyż nie?

Zamknijcie oczy i pomyślcie o takiej scenie. Błotniste ubite drogi, brak kanalizacji, tylko wąskie rowy wzdłuż budynków. Tak, tam też płyną ludzkie i zwierzęce odchody. Wyobraźcie sobie kobiety w długich sukniach, którymi to wszystko rozmazują, przechodząc obok. I to nie jest wcale tak, że kąpią się i robią pranie zbyt często. W średniowieczu istniało nawet powszechne powiedzenie, że częste mycie skraca życie.

Fajnie czy też nie, mocz, od czasów starożytnych, był uważany za magiczny płyn i myślę, że jest to świetny moment, aby wspomnieć o kilku jego zastosowaniach na przestrzeni wieków. Zwłaszcza, że Mirepoix znajduje się tylko w dół drogi od rzymskich szlaków, a południowa Francja odziedziczyła mnóstwo rzymskich wynalazków. Ci zaś, kochali się w urynie.

Słowo “mocz” pochodzi od łacińskiego urina, co oznacza “nawilżać, płynąć”. Słowo “sikanie” jest onomatopetycznym terminem na mocz i było używane już w XIV wieku.

Ta żółta ciecz, którą nasze ciała odrzucają, składa się w 96% z wody, 2,5% z odpadów azotowych, głównie mocznika, związku, który dalej rozkłada się na amoniak, 1,5% soli mineralnych, a także znikomych ilości niektórych substancji, takich jak np. barwniki żółciowe, które nadają mu zapach, kolor i smak.

Ludzkość używała tej substancji przez wieki, a jeśli nigdy nie poświęcaliście wiele uwagi temu tematowi, to niektóre z poniższych informacji mogą Was nieźle zaskoczyć 🙂

Isagoge jest “Wprowadzeniem” do dzieła Arystotelesa o nazwie “Kategorie”, napisanym przez Porfiriusza na Sycylii w latach 268-270 n.e. Jest to filozoficzna praca na temat uniwersaliów i logiki, która również wyraźnie wspomina o moczu. Poniżej widzicie kopię tego rękopisu.

Litera “D” – inicjał, rozpoczynający zdanie “De urinarum differencia negocium” (Kwestia różnic moczu).

Starożytni greccy lekarze próbowali wyleczyć szaleństwo moczem osła, a gotowanie jajka w moczu pacjenta, a następnie zakopanie go w mrowisku miało wyleczyć gorączkę jak nic innego. Nic dziwnego, że kilka wieków później próbowano leczyć choroby typu AIDS w całkiem podobny sposób.

Australijscy aborygeni wierzyli, że oceany są moczem rozgniewanego boga próbującego utopić świat.

W czasach starożytnego Rzymu na rogach ulic znajdowały się ogromne pisuary, do których obywatele mogli uprzejmie ofiarować swoją działkę. Ważne było by ciecz była trzymana z dala od słońca lub ciepła, co mogłoby zmienić jej kolor. Zalecono, aby zbierać owe napełnione beczki w stanie czystym, nie rzadziej niż co około 24 godziny.

Rzymianie handlowali moczem, ekstrahowanym zarówno od ludzi, jak i zwierząt, płacąc podatki, zwane vectigal urinae wprowadzone przez cesarza Wespazjana, w tym właśnie celu. Od tych to podatków pochodzi wciąż używane do dziś powiedzenie Pecunia non olet: “Pieniądze nie śmierdzą”.

Rzymskie pisuary publiczne, które nawiasem mówiąc we Francji po dzień dzisiejszy nazywane są vespaziennes – po tym samym cesarzu Wespazjanie, nie były za darmo, a miasta potem dorabiały jeszcze więcej pieniędzy sprzedając ten sam mocz handlarzom tkanin, którzy stosowali go do wybielania.

Kaustyczne właściwości amoniaku oznaczają, że staje się on destrukcyjny, kiedy wchodzi w kontakt z niektórymi substancjami. Jest to zatem przydatny składnik środków czyszczących, ponieważ naturalnie neutralizuje tłuszcz i brud. Rozcieńczony wodą mocz był zatem używany do namaczania brudnych ubrań. Osoby piorące deptały następnie mokre pranie, tak jak winiarze gniotą winogrona. Oczywiście polewając je własnymi wydzielinami podczas tego procesu. Kropelka do kropelki!

Panaceum na wszystkie dolegliwości jamy ustnej miała być specjalna płukanka z ludzkiego moczu. Rzymianie robili to nie bez powodu. Założyli, że jeśli mocz doskonale sprawdza się jako wybielacz podczas prania tunik, jego właściwości czyszczące sprawdzą się również w przypadku zębów.

Nawet jeszcze w XVII wieku, francuski lekarz, Pierre Fauchard (ojciec nowoczesnej stomatologii), zalecał mocz na złagodzenie bólu zęba.

Starożytna płukanka nie była jednak uzyskiwana w trywialny sposób. Mocz musiał być najwyższej jakości, stąd Rzymianie nie wahali się importować najlepszego rodzaju moczu z najdalszych zakątków Europy. Szczególnie lubili mocz młodych Iberów, który zawierał, ich zdaniem, najbardziej zbawienne składniki. Używali specjalnych cystern do jego transportu z Hispanii.

Związki amoniaku są również składnikami nowoczesnych past do zębów. Ale nie martwcie się! Dziś nie są one uzyskiwane z moczu, ale tworzone w laboratoriach.

Starożytni rzymscy szpiedzy używali moczu jako niewidzialnego atramentu do pisania tajnych linii w swoich oficjalnych dokumentach. Słyszeliście kiedyś o powiedzeniu: “czytać między wierszami”? Wiadomości pojawiały się tylko po podgrzaniu.

Nawiasem mówiąc, mocz kota świeci, wiedzieliście to?

Kobiety w starożytnym Rzymie piły terpentynę (która może być trująca, powszechnie używana jest do rozcieńczania farb olejnych), ponieważ sprawiała, że ich mocz pachniał różami.

W starożytnych Chinach zarówno mężczyźni, jak i kobiety stali przy oddawaniu moczu. Chińscy szlachcice oddawali mocz do pustych w środku kijów bambusowych, aby mocz spływał daleko od ich ciał. W tym samym czasie, w krajach muzułmańskich, zarówno mężczyźni, jak i kobiety siedzieli lub kucali, aby siusiać, ponieważ wierzyli, że oddawanie moczu na stojaka, jest czymś, co robią psy. W starożytnym Egipcie i Irlandii zaś, kobiety były tymi, które stały, aby oddać mocz, podczas gdy mężczyźni siedzieli lub kucali.

Kiedy pojedziecie do Maroka, nawet dzisiaj znajdziecie tam wiele niezwykle śmierdzących farbiarni ukrytych na dachach, z niezakłóconym dostępem do słońca. Kaustyczne właściwości amoniaku pomagają również usuwać włosy ze skór zwierzęcych, dzięki czemu stają się one miękkie. Ten sam proces garbarski jest tam stosowany w niezmienionej formie od wieków.

Amoniak był ważnym składnikiem XVI-wiecznego przemysłu tekstylnego Anglii. Beczka za beczką ludzkiego moczu podążała każdego dnia do Yorkshire. Tam po dodaniu ałunu, czyli środka wiążącego, który łączył barwnik z tkaniną, przekształcano amoniak w silną zaprawę, gwarantującą najjaśniejsze kolory tkanin.

A po zmieszaniu z odpowiednimi pierwiastkami mocz może przekształcić się w saletrę lub azotan potasu, kluczowy składnik w produkcji prochu strzelniczego. Podczas Wojny Secesyjnej Armia Południowa umieszczała ogłoszenia w gazetach, prosząc Południowe Damy o zachowanie moczu, obiecując iż wagony z beczkami, zostaną wysłane “aby zebrać balsam”.

Nie mogę już, że tak powiem, trzymać mojej chemicznej wody i muszę ci powiedzieć, że mogę zrobić mocznik bez potrzeby posiadania nerki, czy to człowieka, czy psa; solą amonową kwasu cyjanowego jest mocznik. – Wöhler

Pomimo tego odkrycia dokonanego przez niemieckiego chemika Friedricha Wöhlera na początku XIX wieku, w którym poprzez zmieszanie cyjanianu srebra i chlorku amonu, otrzymał substancję identyczną z mocznikiem, ludzie do dziś wierzą w leczenie swoich ciał płukanką na bazie ludzkiego moczu.

Zwolennicy urynoterapii twierdzą, że ludzki mocz jest lekarstwem na wszystkie znane choroby – od przeziębienia po raka. Związki amoniaku zawarte w moczu mają również właściwości antybakteryjne i dezynfekujące.

Terapeuci sugerują, że mocz powinien być popijany, a nie wypijany na raz, i powinien on pochodzić ze środkowego strumienia pierwszego porannego oddawania, podobnie jak ten, który oddajecie do badań laboratoryjnych. Osoba wykonująca terapię moczem musi również unikać słonych pokarmów i pić dużo wody.

W Niemczech prawie 5 milionów ludzi regularnie oddaje się piciu moczu. W Chinach ponad 3 miliony ludzi. Jim Morrison, John Lennon, a także Gandhi byli również adwokatami.

Być może rzeczywiście nie powinniśmy marnować naszych fizjologicznych odpadów, jak to zwykle robimy w dzisiejszych czasach i pozwolić naszym ciałom przefiltrować je raz lub, jak w przypadku Jameson Whiskey, potrójnie je destylować.

Kilka lat temu grupa studentów z Kapsztadu, kopiując proces wzrostu koralowców morskich, po raz pierwszy użyła ludzkiego moczu, z ich męskich uniwersyteckich pisuarów, do uprawy eko-cegieł. Pachną amoniakiem tylko przez 48 godzin. Możesz wyhodować cegłę w ciągu 4 do 6 dni lub dłużej, jeśli chcesz, aby była trwalsza.

Więc gdybym chciała zbudować sobie dom, wszystko, co musiałbym zrobić, to kupić trochę ziemi, a następnie sikać. Lub biegać po wiosce i zbierać mocz od sąsiadów. Pod warunkiem, że mój dom nie byłby zbyt fantazyjny, powinnam to załatwić dość tanio i w krótkim czasie. Genialne! Jeśli chcesz przekazać darowiznę, skomentuj poniżej 🙂 Aby wykonać jedną cegłę, potrzeba siuśnąć około 100 razy.

Przez wieki mocz był mieszany z sianem, trawą, itp. przez właścicieli gospodarstw, aby stworzyć organiczny nawóz, tudzież gnój, jak to my wieśniaki zwykliśmy te rzeczy nazywać. Ludzi też czasem…. w sumie…

Szwedzcy studenci zebrali 70 tysięcy litrów czystego moczu, uciekli z nim na Gotlandię i wysuszyli go tam, aby następnie stworzyć granulki nawozu do upraw. Wierzą, że oddzielenie moczu od ścieków może uratować naszą Planetę!

Teraz, kiedy o tym myślę, z pewnością niektórzy z Was trzymali sobie w domach akwaria na pewnym etapie życia. Pamiętacie w takim razie, że potrzebowaliście roślinki i suplement do wody, aby zneutralizować azotan, który uwalnia się z rybich odchodów. A czy słyszeliście o procesie bielenia koralowców, który zabija nasze rafy koralowe na całym świecie? Mówią, że jest to spowodowane zmianami temperatury wody. Głównie globalnym ociepleniem. Ale koralowce również pochłaniają azotany. A co naprawdę dzieje się z naszym moczem po tym jak naciśniemy spłuczkę, tylko Bóg wie. Szwedzi mogą mieć rację w swoim myśleniu. Hmmm…

Być może Siły Powietrzne USA mogłyby podzielić się swoim małym patentem na worek na siuśki z resztą świata, aby umożliwić czysty proces zbierania uryny. Piloci myśliwców noszą przypominający torbę gadżet zwany “piddle-pack”, aby móc oddawać mocz podczas lotu, prawda? Nie mogę się doczekać, kiedy go zobaczę! 😀

Dzielenie się piddle-packiem może również pomóc kierowcom tirów, którzy nie chcą się zatrzymywać i zamiast tego oddają mocz do butelek, które następnie rzucają na pobocza autostrad. W ciągu jednego miesiąca stan Waszyngton oczyścił 1000 tego typu butelek na 100-milowym (około 161 km) odcinku autostrady.

Tutaj przypomniała mi się super scenka z Kabaretu Divadlo Sklep, gdzie Jiri Machacek, jako tracker na samym początku opowiada właśnie co to oznacza mieć 2000 mil za sobą, bez zatrzymywania się, a przed sobą kolejne 2000 mil, bez zatrzymywania się. Nie raz chcielibyście się zatrzymać, tak choćby tylko po to żeby się wysikać, ale sama myśl, że musielibyście wtedy się: zatrzymać, otworzyć drzwi, wyłączyć hydraulikę, kleszczami odpiąć schodki, zejść po nich, wyjść z tracka, iść w krzaki, odpiąć spodnie, sikać, znowu zapiąć te spodnie, wrócić się do tracka, ustawić te schody, włączyć hydraulikę, wejść do środka, a dopiero potem móc jechać dalej… to już raczej jedziecie od razu dalej….

A wyobraźcie sobie, że był taki Jack Jag, któremu kazali przewieść zepsute mięso, ze wschodniego wybrzeża Stanów na zachodnie wybrzeże, tak zepsute jak było, a on jechał tak, że to mięso dowiózł świeże 😀 I od tego czasu śpiewa się oni piosenki po całym USA. Pośmiejcie się trochę z Pepiczkami:

Podręcznik Polowy Armii Stanów Zjednoczonych ostrzega przed piciem moczu w nagłych wypadkach, ponieważ mocz zawiera sole, które mogą zaostrzyć odwodnienie. Zamiast tego urynę można wykorzystać do ochłodzenia ciała, mocząc w nim szmatkę i umieszczając ją na głowie.

Dzięki Bogu nie musimy już nosić zbroi jak ci biedni średniowieczni rycerze, ponieważ kiedy tamci się polali, to rdzewieli.

Teraz nadszedł czas, aby otworzyć oczy. Przed Wami ukazuje się plac, który jest jedyny w swoim rodzaju. Jeden z najwspanialszych zachowanych arkadowych placów targowych – Les Couverts.

Domy z muru pruskiego wsparte na drewnianych filarach otaczają plac. Starsi mieszkańcy łapiący promienie słońca siedzą na ławkach. Zabytkowa karuzela dla dzieci odpoczywa na zielonym skwerku.

Maison des Consuls (Dom Rady), obecnie hotel, wita nas krokwiami z wyrzeźbionymi dziesiątkami wizerunków zwierząt, a także karykaturami średniowiecznych zawodów i grup społecznych.

Mnóstwo uroczych kawiarni wita tu turystów, teraz w pośpiechu próbujących znaleźć zacienione miejsce by coś przekąsić, bo nadszedł czas na lunch.

My, mimo że najedzeni po naszym uroczym pikniku, również postanowiliśmy odpocząć pod jedną z arkad.

Kawę zaserwowano szybko. W jednym kubku różowym – na szczęście, a drugim żółtym – na radość. Tak się składa, że mój dobór skarpetek często wygląda tak samo.

Ludzie siedzieli wokół nas, pochłonięci czytaniem książek i czasopism. Nikt nie był zbyt rozmowny, a to było niesamowite.

Siedzieliśmy już tak dobrą godzinę, leniwie upajając się błogością chwili, kiedy mężczyzna z hiszpańską gitarą usiadł dosłownie 2 metry od nas i zaczął cichutko grać.

Jego samotne, spokojne flamenco rozbrzmiewało między średniowiecznymi murami i nikt nie narzekał. Wręcz przeciwnie, ludzie wydawali się zahipnotyzowani. Ale nie w ten huczny, komercyjny sposób; nikt się nie poruszył, nikt nawet nie odwrócił się, aby spojrzeć na mężczyznę. To wszystko było tak naturalne. Jakby był ptakiem, który po prostu przysiadł na gałęzi nad głowami ludzi, aby zaśpiewać im swoją melodię, ponieważ to było to, co zwyczajnie lubił robić. Podobnie jak ten mały słowik z opowieści o chińskim cesarzu – był wolny i dzielił się swoją miłością życia ze światem.

Nie mogłam się oprzeć i w końcu spojrzałam na nieznajomego z gitarą, który okazał się być mężczyzną w wieku około 40 lat. Bardzo opalony brunet, z 2-dniowym zarostem. Cała ta ciemność pięknie kontrastowała z jego białymi lnianymi spodniami i koszulą. A jego głowę zwieńczał elegancki słomkowy kapelusz. Wyglądał na miejscowego.

W tym czasie nie miałam pojęcia, jak bardzo Mirepoix jest zorientowane na sztukę. Swing à Mirepoix w okresie Wielkanocy jest dla miłośników swingu, a Mirepoix Musique to stowarzyszenie, którego celem jest promowanie muzyki klasycznej w mieście i okolicach. Przez cały rok organizują koncerty i inne wydarzenia kulturalne.

Ja, nie mogąc się powstrzymać, popełniłam kilka rysunków, aby nie pozostać w tyle, za wszystkimi tymi artystycznymi wibracjami unoszącymi się wokół.

Mirepoix oznacza mieszankę smażonych warzyw (pokrojonej w kostkę cebuli, marchwi, selera i ziół smażonych na maśle lub oleju) stosowanych w różnego rodzaju sosach. W Irlandii można je kupić w supermarkecie, pięknie zapakowane i pod nazwą Mieszanka na zupę, chociaż tutaj to chyba siekają je maczetą.

Według Larousse Gastronomique z 1938 roku mirepoix można przygotować au gras (z mięsem) lub au maigre (bez mięsa). Ten ostatni jest czasami nazywany brunoise, choć ściśle mówiąc, ten akurat termin dokładniej opisuje technikę krojenia nożem w kostkę, w której produkt spożywczy jest najpierw julienned (pocięty na paski) a następnie obracany o ćwierć obrotu i pokrojony w kostki o wielkości około 3 mm lub mniej z każdej strony. We Francji “brunoise” jest maleńki, od 1 do 2 mm po każdej stronie kostki.

Ale na herbie ville żadnych warzyw nie uświadczycie.

Najprawdopodobniej nazwa miasta pochodzi od oksytońskiego słowa Mirapeis, rzekomo wywodzącego się z mire peis, co oznacza zobaczyć rybę.

Położone nad brzegiem rzeki Hers-Vif lub L’Hers w departamencie Ariège w Oksytanii w południowej Francji, Mirepoix ma bliżej do Hiszpanii i Andory niż do Paryża.

Pierwotna osada znajdowała się niegdyś na przeciwległym brzegu rzeki, jednak w 1289 roku została ona zalana, a rok później odbudowana tam, gdzie położenie terenu było wyższe. Jego średniowieczne centrum pozostaje niezmienione od tamtych czasów. Większość domów pochodzi z XIII, XIV i XV wieku.

Katedra w Mirepoix (Cathédrale Saint-Maurice de Mirepoix) do 1801 roku była siedzibą biskupów rzymskokatolickich. Wówczas to diecezja została podzielona między Carcassonne i Tuluzę. Jego budowa rozpoczęła się w 1298 roku i trwała 600 lat. W latach 1858 i 1859 ojciec francuskich prac konserwatorskich, Eugene Viollet-le-Duc wraz z Prosperem Merimee, podjęli się renowacji budynku. Zaraz po pobliskiej katedrze w Gironie w Hiszpanii posiada ona drugi najszerszy gotycki łuk w Europie.

W 1776 roku Jean-Rodolphe Perronet, autor m.in. paryskiego Pont de la Concorde, rozpoczął prace nad mostem Mirepoix, który ma 206 metrów długości i siedem łuków. Niedaleko stamtąd, gdzie inny, mniejszy most zawisł nad rzeką, znajduje się 800-letni dąb chêne vert.

A na jednym z pobliskich wzgórz możecie popodziwiać Château de Terride z roku około 960.

A to, po co ja na pewno kiedyś wrócę do Mirepoix, to MiMa – międzynarodowy festiwal sztuki marionetek odbywający się tu każdego lata. Lalki w rękawiczkach, lalki smyczkowe i marionetki portées (lalki z uchwytem z tyłu głowy), przedmioty teatralne i aktorzy koncentrują się wokół wiodącego tematu i bawią nie tylko najbardziej malusińskich z ludzi.

Źródło: internet

Nie mogę się doczekać, aby Cię ponownie zobaczyć Mirepoix!



Make a one-time donation

Make a monthly donation

Make a yearly donation

Choose an amount


Or enter a custom amount


Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

Your contribution is appreciated.

DonateDonate monthlyDonate yearly